Eerder schreef ik hoe duurzaam mijn oma met eten omging en welke impact dat op mij heeft bij het weggooien ervan. Ook met vakanties was ze heel duurzaam: haar ‘plaatsje’ - een betonnen vloertje in haar tuin, overdekt met witte horizontale lakens aan de waslijn tegen de brandende zon – droeg bij aan haar ultieme vakantiegevoel. Haar luie tuinstoel heeft ze er nooit in versleten.

Als ze al eens wegging dan bleef het binnen onze landsgrenzen: de verste vakantie van mijn oma was naar Dishoeck in Zeeland. Samen met haar vier kleinkinderen en mijn vader en moeder zat ze opgepropt met overal koffers en tassen in de auto: een duurzamer vakantiereis kun je bijna niet bedenken.

Ze is al jaren dood en met weemoed denk ik soms aan haar terug. Ze zou een mooi boegbeeld zijn geweest voor veel duurzame acties die nu gaande zijn. Ze ging heel zero waste naar de melkboer, slager en kruidenier. Zij was de energiezuinige meter zelf. Je gaf haar een tekening met haar verjaardag, omdat ze “alles al had”, in haar spaarzaam ingerichte kamer.

Circulaire grafsteen

Daarom zou ze zijn genoemd in het duurzame tips-artikel van een uitvaartmaatschappij dat ik op Facebook lees, als ze had geweten hoe ze haar uitvaart had kunnen verduurzamen. Ze zou haar kleinkind hebben gevraagd om op Circlestone een circulaire grafsteen uit te zoeken. Ze zou haar nabestaanden hebben gevraagd om een bloem uit te zoeken uit een naburige pluktuin voor op haar sobere kist, die niet gelakt of bekleed zou zijn. Geen ballonnen, maar bellenblazen. Een rouwkaart per mail.
Ik leef niet even duurzaam en zuinig als mijn oma, maar ik heb altijd nog een laatste kans: een duurzame dood!


Wil je onze inspiratiemails met nieuwtjes en tips ontvangen?
Schrijf je dan in en geef je voorkeur aan:

Inschrijven Inspiratiemails

Blogs